VrijMiBo met Peter Frampton, Drake en E. du Perron
Ook in de regen smaakt bier naar bier
Peter (spreek uit als: Pieter) Frampton kennen we natuurlijk allemaal van zijn gekke, lange apparaat dat hij altijd in zijn mond stak om lekker aan te zuigen. Dat doet hij gelukkig nog steeds! Wat hij echter ook doet: nieuwe muziek uitbrengen. Op zijn album Carry The Light staan serieus geweldige nummers zoals I'm Sorry Elle, Tinderbox en I Can't Let It Be. Hoewel zijn stem inmiddels iets meer is gaan lijken op die van Peter (Spreek uit als: Pieter) Gabriel, klinkt die nog even hees en melancholiek als vroeger. Natuurlijk overtreft hij Show Me The Way en Baby I Love Your Way NOOIT MEER, maar door onder andere de samenwerking met Cheryl Crow en levende legende Graham Nash is het tot een prachtig en lekker liedjesluisteralbum gekomen. Voorts is er: Drake. Die kan zich niet meten Kayne West, en dat wil ook helemaal niemand. Zijn album valt wat tegen, een hit zoals Hotline Bling, One Dance of Passionfruit zit er zeker niet tussen. Toch klinkt het allemaal best aardig met een aardige slok op. Dus wat zullen we eens drinken op deze vrijmibo? Bier? Ja, voor de aardigheid toch maar weer bier. Proost!
Edgar du Perron - Het kind dat wij waren
Wij leven 't heerlikst in ons vèrst verleden:
de rand van het domein van ons geheugen,
de leugen van de kindertijd, de leugen
van wat wij zouden doen en nimmer deden.
Tijd van tinnen soldaatjes en gebeden,
van moeders nachtzoen en parfums in vleugen,
zuiverste bron van weemoed en verheugen,
verwondering en teêrste vriendlikheden.
Het is het liefst portret aan onze wanden,
dit kind in diepe schoot of wijde handen,
met reeds die donkre blik van vreemd wantrouwen.
't Eenzame, kleine kind, zelf langverdwenen,
dat wij zo fel en reedloos soms bewenen,
tussen de dode heren en mevrouwen.