Geenstijl

Soep van de Week in het StamCafé

En toen was ik helemaal klaar met de zogenaamde social media. Op X maakte ik een onschuldig grapje over Lidewij de Vos - ze kondigde aan dat ze in blijde verwachting was en ik identificeerde mij als de gelukkige dader, met een romantische foto als bewijs -  en het riool begon te kolken en te schuimen dat het een aard had. Tweeps op X, skeeps op Bluesky en Facebook-vrienden waren woedend omdat ik mij vleselijk had geëncanailleerd met het boegbeeld van het extreemrechtse Forum voor Democratie en weer anderen vonden het juist verschrikkelijk voor moeder en kind: “Je zal dat zwijn van een Van Amerongen maar als echtgenoot en vader hebben." 

Mijn levensmotto is dat ik lach om niet te huilen, en zelfs in een onschuldig en best wel geestig grapje over Lidewij de Vos zit onbeschrijfelijk veel pijn en verdriet. Ik ben namelijk onvruchtbaar en dat is het grote drama in mijn leven. Want ooit koesterde ik de wens om leuke zonen te hebben waarmee ik kon voetballen in het park en bier mee kon drinken en om misschien zelfs een jointje mee te roken, ook al haat ik softdrugs. 

Het zit zo: ik was een jaar of twintig toen ik van een goede vriend hoorde dat hij regelmatig naar de spermabank in Amsterdam ging om zijn kwakje doneren. Hij ontving 25 gulden per geslaagde ejaculatie en in die tijd van de harde gulden was dat een enorm bedrag. Nooit vergeet ik die meewarige laborant. Ik heb met tranen in mijn ogen gevraagd of ik nog eventjes afscheid mocht nemen van mijn afgekeurde zaadjes onder de microscoop. Die hadden allemaal gebroken staartjes en ze waren gescheurd, het was een soort mongolenorkest in wording, mocht het mij toch gelukt zijn om mij op miraculeuze wijze voort te planten. Maar ik ben dus geen Douwe Bob die alleen maar naar een meisje hoeft te kijken en dan is ze al zwanger. Ik zag Douwe - vroeger zette men zo’n gedrocht in een kooi op de kermis neer - bij Jinek, die hem enorm woest en geil knuffelde toen hij de studio binnen waggelde en hem vervolgens feliciteerde met de drie kinderen die hij bij drie vrouwen had verwekt op dezelfde braderie in Delfzijl. Tot zover het feministische gehalte van La Jinek. De enige reden dat deze inktvlek op pootjes bij Jinek zat, was omdat hij “anti-zionistisch” is, en uiteraard tegen Trump. En niet vanwege zijn stomme liedjes. In Amerika heb je ongeveer een miljoen van deze non-descripte fletse singersongwriters, al dan niet met een drugsprobleem, maar in Nederland is schraalhans keukenmeester en komen dit soort arbeidsvitaminenmuzikantjes boven drijven.

Overigens moest ik ook denken aan Pierre Bokma. Mijn grote ex - met wie ik achttien jaar lief en leed deelde - had een vriendin en die was zwanger van Pierre Bokma. Die juffrouw kwam er achter dat er nog twee vrouwen gelijktijdig waren bevrucht door Pierre, die hedendaagse Ko van Dijk. Waarom nodigt Jinek Pierre niet een keer uit, die heerlijke stud is nog lekker links ook (net als zijn buddy Frank Lammers) en vermoedelijk heeft stier Herman ook nog wel wat interessants te melden over de genocide in Balestina. Enfin. 

Onder de microscoop in het AMC zag ik dus allemaal mismaakte Tuurtjes. Mijn onvruchtbaarheid, in combinatie met het Peter Pan-syndroom, zou een zware stempel gaan drukken op mijn relaties. De onstuimige verhouding met de grote ex eindigde met een mislukt en zeer tragisch ivf-traject. Dat begon al in de bomvolle wachtkamer van de vruchtbaarheidskliniek in het AMC. We zaten tussen misschien wel vijfentwintig ongelukkige stelletjes en recht tegenover ons zat een dame waar ik ooit iets mee had en die ooit heel goed bevriend was met mijn toenmalige lief, heel erg naar de punten van haar schoenen te staren toen ze mij zag. Over ongemakkelijk gesproken: bij de receptie van de vruchtbaarheidskliniek hingen allemaal beertjes en andere pluche beessies, als dankbetuiging voor de geslaagde ivf, en heel veel handgeschreven bedankkaartjes en dankbriefjes en wat dies meer zij. In die tijd waren er nog geen krasloten, maar ik schat zo dat je meer kans hebt om met dat stomme spelletje 100 euro te winnen, dan dat het ivf-traject werkt. En dat zou al snel blijken. Na een eerste grondig lichamelijk onderzoek bleek dat er een of ander bekneld adertje in mijn balzak of iets in die geest, wellicht de reden van mijn onvruchtbaarheid zou kunnen zijn. Ik had natuurlijk niet verteld dat ik al op mijn twintigste bij de spermabank te horen had gekregen dat mijn zaad alleen nog maar diende als vreugde-uiting, maar totaal niet geschikt was om nageslacht te produceren (alleen het idee al, dat er nu een stuk of tien kloonmongolen van mij rondwaren, die uiteraard niets met mij maken willen hebben terwijl ze wel de rechten van al mijn bestsellers claimen na mijn onfortuinlijke en ongetwijfeld zelfgekozen en vooral haastige vertrek uit dit ondermaanse tranendal!). Bon, ik werd dus geopereerd in mijn klootzak en tijdens de ingreep kletste ik - de joviale allemansvriend die ik nu eenmaal ben - aan een stuk door met de dienstdoende chirurg, die het getutoyeer dermate irritant vond dat hij zei: “Ik kan mij niet herinneren dat wij samen geknikkerd hebben, vlerk.” Jaren later kreeg ik notabene een relatie met een chirurg,  dokter Tanja, en die was helemaal niet zo’n vervelende gebronzeerde arrogante kakker met een Rolex, zeg maar het archetype van de piloot en de ouderwetse dorpstandarts, met zijn eeuwige stapel Elseviers en zijn morsdode yucca in de wachtkamer. Vervolgens moest ik in het kader van het ivf-traject mijn zaad, bloed en urine laten testen, en werden er nog meer scans gemaakt. De avond voor mijn bezoek aan het zaadlab was ik enorm doorgezakt, plus inname van diverse levensgevaarlijke narcotica, en ik kwam met een kater des doods aan bij de zaadbalie. Daar zat, ik zweer, een juffrouw met een hoofddoekje. Ik was toen nog islamofiel en begroette haar met een hartelijke salaamaleikum. Ze rook mijn kegel en zei niks terug. Een mohammedaan mag sowieso niet een kaffer terug begroeten met wa aleikum assalaam, maar dat terzijde. Ik trok mij terug in een hokje, en daar lagen een paar Aktueels en een Nederlandse Playboy. Geen fapmateriaal dus. Bovendien kon ik door de opiaten die nog in mijn bloed zaten niet klaarkomen, en uiteindelijk kwamen er wat bevrijdende druppels but uit, net niet naast het zaadpotje. Inmiddels was het hoofddoekje ergens gaan bidden, en aan haar collega vroeg ik waarom ze hun klantjes afscheepten met erotica uit het jaar nul. “Daar kan een fatsoenlijk man toch niet op handkarren…?” zei ik subtiel. De struise dame zei met een lachje dat moslimmannen hadden geklaagd over de pornoboekjes die er eerst lagen. Ik zei toen, net toen het hoofddoekje weer binnenkwam: "Nou, wolla zeg… ze mogen dan wel zo vroom zijn, maar als Allah hullie zo goed gezind zou zijn, waren ze niet onvruchtbaar." Vervolgens kreeg ik een flinke karma op mijn kloten, want toen ik voor de uitslag (sperma, bloed, urine, foto’s) langskwam, zei de dokter dat ik vermoedelijk een hersentumor had. Hij had nog nooit zo’n verschrikkelijke uitslag gezien. Ik vond het raar dat die kwast zoiets kon zeggen, en na een tweede serie onderzoeken (ik bleef een paar weken broodnuchter) was de hersentumor spoorloos verdwenen. Alhamdoe Illah! Tout court: het IVF-traject liep dood want ik werd correspondent in Israël, in het jaar dat dat schitterende land vijftig jaar bestond, en de relatie ging stuk. Heel verdrietig allemaal, en ik kreeg nooit kinderen en mijn ex ook niet en dat vind ik verschrikkelijk voor haar. 

Deze schaamtevolle bekentenis kwam dus door mijn grapje over Lidewij de Vos, die onbevlekt ontvangen zou zijn door mij. En toen dacht ik: dood aan social media. Op mijn bekende ironische toon schreef ik op mijn Substack: Deze social media junkie gaat cold turkey. MEI SOCIAL VRIJ MACHT FREI!  Ik ben niet zo van de capslocks maar ik vond het nu wel grappig en functioneel. Zeker in combinatie met Duits, dat natuurlijk een echte Feststelltaste-taal is. Verder schreef ik: Wat een geweldige actie, mensen! Ik ben gevraagd om ambassadeur te worden van deze prima club. Dat mij dat nog mag overkomen op mijn oude dag! Tussen al die verschillige andere jongeren, zoals Ernst-Jan Pfauth, Thijs Launspach en Felienne Hermans. De aanleiding van deze uit de hand gelopen grap was dit stukje van mijn goede collega Schots, scheef. Daarin steekt hij een beetje de draak met het prima initiatief van de brave borst Maarten Essenburg, die in mei niet alleen van de socials af gaat, maar ook zijn smartphone de volledige vier weken in een kluisje opbergt. Ik interviewde Jeroen Pen ooit voor HP/De Tijd, kort voor hij bij de sollicitatiecommissie van GeenStijl zou verschijnen en mede daardoor met succes werd aangenomen, maar dat terzijde. 

Vorig jaar schreef Pen dit al over de prima actie: 

"Kijk het is dat we het nodig hebben voor ons werk maar soms zijn wij ook wel een beetje klaar met sociale media. In alle eerlijkheid: het is er niet te doen. Al die complotgekte, scheldpartijen, polarisatie, propaganda, het antisemitisme, racisme, foto's van oorlogsgebieden, foto's van lijken, mensen die elkaar voor pedo uitmaken, mensen die jou voor pedo uitmaken, daadwerkelijke pedo's, mensen die Pim Lammers haten, mensen die van Pim Lammers houden, voetbalsupporters, studio Ghibli, Ernst-Jan Pfauth, Julien Althuisius, rapper Sef."

Hear hear!

Ik heb me dus aangemeld bij Mei Sociaal Vrij, en ik ben benieuwd wat voor schitterende verhalen ik ga schrijven tijdens mijn digitale detox in mei. Ik las ergens (Grog) dat 80 procent van alle columns in Nederland door AI geschreven worden, en de 20 procent van de columnisten die geen gebruik maken van de ghost in the machine, schrijven alleen maar over wat ze op televisie hebben gezien, en op Nu.Nl , Twitter, Bluesky en Facebook. Ik heb alleen mijn beautiful self als inspiratiebron, de komende maand, dus dat worden heerlijke ouderwetse verhalen, in de geest van Dik Trom, De Kameleon en Swiebertje maar dan zonder zaadbanken en klootzakoperatie.