Daar gaat ze

Misschien wel onze favorietste onderzeeër begint vandaag aan haar tocht naar de eeuwige jachtzeeën. De Rotterdamse Walrus werd in 1985 te water gelaten (beeld hieronder) en in 1992 trad ze in dienst voor 30 trouwe jaren ter verdediging van het vaderland, van de Perzische Golf tot de eigen Noordzee. Ze kon torpedo's slikken als de beste. Zelf helaas niet meer in staat om de veilige haven van Den Helder te verlaten is Wally (wij mogen Wally zeggen) op een ponton gerold om naar haar laatste rustplaats in Amsterdam te worden gesleept. Daar krijgt ze geen zeemansgraf of laatste duikvlucht, Wally wordt gedemonteerd, verschroot, gerecycled en versmolten. De rouwstoet moet ergens deze week aankomen voor de treurige begrafenis. U kunt haar natuurlijk nog een laatste dienst te bewijzen met bloemen, liederen en een laatste saluut. Lieve Walrus, bedankt voor alles wat je voor ons gedaan hebt.

De betere paringspogingen

Nou, dat is dus Freya (v), een heerlijk vol en krols dier dat geen genoeg krijgt van matrozen en hun harde zeeslangen. Waarlijk, een vriendin van de show. Nou, zij klom vanochtend dus op marinepaling Zr.Ms. Dolfijn, wat op haar beurt ook best een bruut beest is. Enfin, laat het KNMI-NOS-syndicaat het allemaal maar niet horen. Meer beeld na de breek!

Niet Zeesluis IJmuiden graag

Kijk 'm daar nou lekker liggen, met z'n dikke vette vieze pens. Onze eerste walrusjoekel in 23 jaar. Toen leefde André Hazes nog. Enfin, de walrus bood eerst zijn diensten aan in Harlingen, en nu ligt-ie op Terschelling voor apegapen. Maar hij (of zij natuurlijk) heeft nog geen naam. Nu is het, juridisch bindend, natuurlijk aan júllie een naam te verzinnen. Lieke. Zoë. Asha. Catherine. Smeerkop. Joekelhoofd. Braadfrank. Sven-Marie. Henkiaoui. Kontbek. Dat kunnen jullie vast beter. Van harte welkom in Nederland, Walrus Terschelling!
UPDATE: Het beest heet FREYA