FOTO: Jorrit (84) en Ans (91) eten onderweg naar hun werk een boterham, overwegen te stoppen

Wat een heugelijke dag. Precies zo'n dag waarop je denkt: doe mij wat heugelijk nieuws. Nou daar komt-ie: Nederlanders werken gemiddeld weer langer door dan ze al deden en doen dat nu massaal tot na hun 66ste. De gemiddelde pensioenleeftijd is inmiddels: 66 jaar en 4 maanden. TADAA! Oud hè? En wat een prachtig gebaar aan vadertje staat. Goed, we moeten natuurlijk wel, want alles is duur en wordt duurder dan duur, maar we doen het met liefde, voor ons land. Zo klimmen we met z'n allen naar die magische 67, en als we die bereikt hebben dan mogen we allemaal eindelijk nog niet stoppen, maar dat is van later zorg. Voor nu past gepaste trots dat we zover zijn gekomen. Want wie had dít nou gedacht, 66 jaar en 4 maanden geleden?

Er is slechts één goed antwoord...

Een keuze opgeworpen door de Adviesraad Migratie die stelt dat het binnenhalen van zo'n drie miljoen extra (dus bovenop het aantal dat we al verwachten) arbeidsmigranten voor 2040 hetzelfde effect heeft op de grijze druk (de (on)balans tussen werkende en gepensioneerden) als de verhoging van de AOW-leeftijd naar 69 jaar rond 2050. En daarmee is deze keuze eigenlijk al geen keuze meer, want zo'n enorme toevoer aan arbeidsmigranten brengt zijn eigen problemen mee. Dan hebben we het niet alleen over huisvesting en culturele botsingen, maar ook over een groeiende werkloosheid als na 2040 de verHenkKrolling van de samenleving over zijn hoogtepunt is. Daarnaast waarschuwden analisten van ING eerder al dat deze migranten hier ook gaan leven en consumeren, waarvoor weer extra FTE's nodig zijn, en creëren we een tweede grijze golf als deze migranten zelf massaal met pensioen gaan. In een ideale wereld vertrekken de arbeidsmigranten weer nadat het werk gedaan is, maar we weten allemaal dat dit niet realistisch is. Het massaal binnenhalen van arbeidsmigranten zorgt slechts voor een verlichting van de druk op korte termijn, terwijl het op lange termijn alleen maar meer problemen met zich meebrengt. De theoretische keuze bevat in werkelijkheid geen gelijkwaardige opties, wat tevens betekent dat de beste keuze de minst plezierige is. U kunt zich opmaken voor een paar jaar extra kantoorbeuken, want met deze opties zit u nog tot uw 69ste bij de baas onder de duim.