Een raming (we gaan al)

Een Amsterdamse Officier van Justitie die gespecialiseerd is in zaken omtrent mensenhandel schrijft op LinkedIn dat men (altijd mannen) voor een potje seks op de Wallen maar 50 euro kwijt is. Terwijl wij van een échte pooier kenner/deskundige/raamverhuurder, die zijn mond niet langer gesloten kon houden (op de mail), hebben vernomen dat zelfs iets onbelulligs als een bloowdjop al het dubbele kost. Voor seks wordt zelfs tussen 150 en 300 euro gerekend. Nou kan het natuurlijk zijn dat deze OvJ de Wallen alleen bezoekt tijdens Actieweken, maar misschien is het simpelweg nattevingerwerk. Een van hen moet dus met de billen bloot. Vanuit onze journalistieke principes en nieuwsgierige inborst willen we de kwestie uiteraard graag tegen het (rode) licht houden. En dan is er maar één manier om erachter te komen wie er nou gelijk heeft...

De Nederlandse ambassade zette Johan weg als een drugsbaron, vergat even te melden dat de verkoop van wiet hier gedoogd wordt.

Helaas komt de berichtgeving rond de repatriëring van Johan van Laarhoven en zijn vrouw Tukta niet verder dan de misleidende brief van een liaisonofficier aan het Thaise OM. Een brief waar de ombudsman vernietigend op heeft gereageerd. In dit dossier is de Nederlandse Staat vaker smerig de fout ingegaan, gelukkig zijn er nog diverse reconstructies te vinden.

Het restant van je straf uitzitten in Nederland kan pas, als je straf elders onherroepelijk is geworden. Dat geeft een verdachte een dodelijk dilemma, vecht je vanuit de hel in Bangkok voor je onschuld, met het risico achter de tralies te creperen, of teken je bij het kruisje voor het Nederlandse staatshotel? Dit geeft dezelfde fundamentele problemen als het Amerikaanse plea-bargain systeem.

In de zaak van Johan ging dat nog een stapje verder. De Nederlandse ambassade zette Johan weg als een drugsbaron, vergat even te melden dat de verkoop van wiet hier gedoogd wordt. Gedogen is sowieso een juridische constructie die binnen andere rechtssystemen niet bestaat. Het is voor de verdediging onmogelijk gebleken die nuance te delen in Thailand.

De Officier van Justitie Lucas van Delft die deze zaak aan het rollen bracht, verzon bedreigingen in een andere strafzaak, hij werd geschorst en van de zaak tegen Van Laarhoven gehaald, maar niet gestraft. De Nationale Ombudsman werd in zijn onderzoek een jaar lang tegengewerkt door de politie en Het OM. Daarna bleek er misleidende en onjuiste informatie aan Thailand verstrekt te zijn.

Ranzigheid in onthullende brief. Top OM blijkt gore poel van overspelig tuigh.

Mei 2017. Hoofdofficier Bart Nieuwenhuizen mag bij KRONCRV Brandpunt+ (van schuinsmarcheerder Hans Laroes) uw roze honk GeenStijl doodwensen. Want wij zouden onfatsoenlijk zijn, en seksisisties en grof en alles. Kortom: een regelrechte fatwa van een heel hoog iemand bij het OM, op de NPO.

Fastforward naar 2019. Brandpunt is dood, Hans Laroes is terminaal, de NPO is palliatief en Bart Nieuwenhuizen is geen hoofdofficier meer. En GeenStijl is springlevend. 

En wat lezen wij vandaag in The Daily Vliegvakantie? Bartje Nieuwenhuizen is een onfatsoenlijke vrouwenvernieler die met zijn zatte harses buiten de pot piest in shabby hotelkamers, daarmee zijn vriendin belazert en nog tegen haar gaat lopen liegen ook. (Lekker Gevalletje #MeToo ook, als blijkt dat hotelmeisje van de liggende magistratuur een ondergeschikte was.)

Is allemaal niet zo heul spannend, ware het niet dat Bedtime Bartje een OM-collega probeert te flikken die ook van (vreemde) bil is gegaan, en daarbij LIEGT tegenover een commissie die onderzoek doet naar Foekie Foekie op de OM-werkvloer.

Gadverdamme. Wat een smerig achterbaks two-timend stuk stront ben je dan, Bart Nieuwenhuizen. Dat De Pamfletvrouwtjes je ballen mogen likken tot in de hel.