Schitterend

Aangezien onze eigen culturele elite (Spartacus) in tegenstelling tot 2022 en 2024 dit jaar niet rondstruint tussen de artistieke hotemetoten op de Venice Biënnale, doen we dat rondstruinen maar een keertje op afstand. Nou moet gezegd dat wij nooit bijster veel kaas van hedendaagse beeldende kunst hebben gegeten, hoewel we heus wel begrijpen dat het niet zo is dat ons neefje van 3 dit ook allemaal wel had kunnen knutselen. (Ons neefje is daarentegen wel een groter kunstenaar dan de lieden die pseudo-maatschappijkritische neocommie-crack of MOCO-meuk in elkaar flansen, red.) De deelname van stomme landen (Rusland en volgens het kunstpubliek ook Israël) zorgde bij eerdere edities al voor trammelant, nu zorgde het er zelfs voor dat de jury vlak voor aanvang van het evenement aftrad. In tegenstelling tot de snobs baseren wij ons niet op politiek maar enkel op gevoel, daarom een geheel onafhankelijke samengestelde serie hoogtepunten na de breek.

De nieuwe goudstandaard voor kunstverslag op dag 1 en dag 2 leest u hier.

De gewichtige nabeschouwing waarin de aard en noodzaak van kunst dan eindelijk definitief in taal gevat wordt volgt morgen. Maar vandaag even een disruptief vluggertje met Kamilia Hatouti. Want soms sta je je recent opgedane salsa-basisstapjes te oefenen op een communistische techno rave, maar word je ineens overvallen door journalistiek plichtsbesef. Het werk van Kamilia vertolkt namelijk waar de gehele redactie de hele dag aan denkt, maar waar behalve Mosterd niemand de hele dag over praat. Enfin, ze exposeerde dus niet officieel op de Biennale. In plaats daarvan reisde ze af uit Stockholm met een trekwagentje met daarin een enorme banier van haar werk en flaneerde daarmee door de stad. Ongenodigd de institutionele gatekeepers omzeilen om koste wat kost toch je pik te laten zien. Dat kunnen we alleen maar respecteren. De volledige serie, na de breek.